nlen
column
Alles draait om televisie
Angela de Jong,
tv-columnist voor AD en de daarmee samenwerkende regiotitels
pesong

Schrijven over televisie in een krant. Laten we eerlijk zijn, er zijn mensen met florissantere carrièreperspectieven aan de Prozac geraakt. Het ene medium is nog vaker doodverklaard dan het andere, dus hoe lang zou die leukste baan ter wereld van mij nog bestaan?

Een terechte vraag, als ik zie hoe op zaterdagavond mijn eigen gezin zich rond de televisie schaart. Wij ouders moeten al ons best doen om een kwartier niet op onze telefoon te kijken. En bij de kinderen moet een programma minstens van Wie is de Mol-achtige intensiteit zijn, om op te kijken van hun iPad en nieuwste vlog van Enzo Knol, en dan alleen nog af en toe.

Maar toch. Toch ben ik allerminst pessimistisch. Loop ’s avonds een rondje door een willekeurige woonwijk, luister een gesprek bij de koffieautomaat af, kijk naar wat trending is op Twitter: alles draait om televisie. Die platte doos aan de muur bepaalt voor een aanzienlijk deel hoe we tegen de wereld aankijken en hoe onze wereld (de huiskamer) eruit ziet.

Ja leuk, zegt u nu, maar over tien jaar piep je wel anders, De Jong. Maar ook dat geloof ik niet. Net als bij kranten biedt internet voor televisie legio kansen en misschien wel de oplossing tot eeuwig leven. Want natuurlijk zullen mijn 12-, 10- en 5-jarige hun nageslacht om 20.00 uur niet meer tot stilte aanmanen, omdat het Journaal begint – zoals mijn opa dat 20 jaar geleden deed. Een programma op een vaste tijd kijken is nu al hopeloos achterhaald. Probeer een kleuter die opgroeit met de schatkist van Netflix en YouTube eens uit te leggen wat een videoband is.

Iets kijken doe je in je eigen tijd, uitzonderingen als een voetbalwedstrijd of de finale van Heel Holland bakt daargelaten. Maar het gebeurt toch echt regelmatig dat mijn oudste dochter mij op een grappig, emotioneel of bijzonder tv-fragment wijst dat ik toevallig heb gemist, maar dat zij op al haar social-mediakanalen voorbij zag komen.

Het draait allemaal om de inhoud. Om bijzondere, mooie, geweldige, opzienbarende programma’s die je optillen, iets leren, ontroeren, verheffen en die een samenhorigheidsgevoel kunnen oproepen. Mooi gemaakt, met respect voor het onderwerp én de kijker. Dan kan tv nog moeiteloos tientallen jaren mee. Inderdaad, net als de kranten. Er blijft altijd behoefte aan verhalen. Maar dat zei een van mijn hoofdredacteuren tien jaar geleden al.