nlen
column
Te lui
Roos Schlikker,
auteur, journalist en columnist voor Het Parool
pesong

Journalisten zijn lui. Op feestjes waar ik waag te vertellen wat ik doe, hoor ik het regelmatig, naast de afschuwelijke zin: “Weet je waar jij een stukje over moet schrijven?” (waarna een slaapverwekkend relaas volgt over het paringsgedrag van de Zuid-Chinese koikarper).

Journalisten zijn lui. Het babbelt zo lekker weg, een gratuite mening in de categorie ‘de kleine man wordt altijd gepakt’. Iemand roept het, de rest van de kamer knikt geestdriftig, niets meer tegen in te brengen. En natuurlijk, sommige journalisten zijn lui. Niet om wederhoor vragen is lui. Een naam verkeerd spellen. Geen research doen naar een geïnterviewde. Lui lui lui.

Maar mag ik even aandacht voor de andere kant van het verhaal? Zonder journalisten als Natalie Righton had Halbe Zijlstra nog altijd op congressen gefabuleerd over de datsja van Poetin (“En toen zei Vladi, ja, ik mag dus Vladi zeggen…”).

Zonder journalisten als Jet Schouten en Joop Bouma van de ‘Implant Files’ hadden we geen idee dat een borstimplantaat zo aan de wandel kan gaan dat hij ter hoogte van je elleboog open springt.

Zonder journalisten als Paul Vugts (die bedreigd en al doorschrijft, noem dat maar eens lui) had niemand chocola kunnen maken van het ingewikkelde mocromaffiaweb.

En zonder journalisten hadden de tachtigjarige meneer en mevrouw de Jong nooit hun doodgeboren zoon Jan kunnen aangeven bij de gemeente. Omdat pas na ophef in de krant de wet gewijzigd is, waarin stond dat doodgeboren baby’s “worden geacht niet te hebben bestaan”.

En ja, voor dat laatste mag ik mezelf een klein schouderklopje geven, evenals anderen die zich de rambam hebben gelobbyd voordat minister Plasterk zich gewonnen gaf. Want wetten wijzigen is enorm lastig. Het kost ook zoveel tijd, en vergaderen. Daar moet je maar zin in hebben. Dat had Den Haag niet. Maar die zin werd uiteindelijk gemaakt. Doordat een journalist aan de poorten rammelde.

Natuurlijk mag iedereen schelden op ons, vrijheid van meningsuiting is me lief, maar intussen weten mensen niet half hoeveel inspanning er zit in de stukjes die ze achteloos aan de ontbijttafel lezen.

“Journalisten zijn lui”, mompelen ze nog eens, als ze zien dat een naam niet met de benodigde trema op de ‘e’ is gespeld. Ja joh. En de regering doet geen reet, directeuren zijn zakkenvullers, de kleine man wordt altijd gepakt. Het zijn meningen waar niemand meer op ingaat. Te vaak gehoord, te generaliserend, te dom. Te… precies: te lui.